คำตอบหลัก
ผู้รับจ้างนำงานของลูกค้าไปลง Portfolio ได้ก็ต่อเมื่อผ่านสองด่าน ด่านแรกคือสิทธิในผลงาน ซึ่งขึ้นกับว่าใครเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์หรือสัญญาให้สิทธิอะไรไว้ ด่านที่สองคือสิ่งอื่นที่ติดอยู่กับงานนั้น ได้แก่ ข้อตกลงรักษาความลับ เครื่องหมายการค้าและโลโก้ของลูกค้า ภาพหรือข้อมูลของบุคคลในงาน และข้อมูลที่ลูกค้ายังไม่เปิดเผย ผ่านด่านแรกแต่ติดด่านที่สอง ก็ยังโชว์ไม่ได้
หลักทั่วไปของกฎหมายลิขสิทธิ์ไทยเรื่องงานรับจ้างคือ ผู้ว่าจ้างมักเป็นผู้มีลิขสิทธิ์ เว้นแต่ผู้สร้างสรรค์กับผู้ว่าจ้างตกลงเป็นอย่างอื่น แต่หลักนี้ไม่ได้ตอบทุกกรณี เพราะงานบางชิ้นมีการจ้างตัวบุคคลทำงานตามแนวทางที่ผู้ว่าจ้างกำหนด บางชิ้นเป็นการจ้างทำของ และบางชิ้นสัญญาเขียนโอนหรืออนุญาตไว้ต่างกัน ทางปฏิบัติที่ปลอดภัยที่สุดจึงไม่ใช่การเดาจากหลักทั่วไป แต่คือเขียนสิทธิในการแสดงผลงานไว้ในสัญญาตั้งแต่ต้น หรือขออนุญาตเป็นหนังสือก่อนลงทุกครั้ง
คู่มือนี้ไม่ใช่เรื่องความเป็นเจ้าของแบรนด์หรือการโอนงานเข้าบริษัท สองเรื่องนั้นมีบทความของเราอยู่แล้ว (ดูข้อ 1) บทความนี้ตอบคำถามเดียวว่า งานที่ทำให้ลูกค้าไปโชว์ในพอร์ตหรือเว็บไซต์ของตัวเองได้หรือไม่ และต้องตกลงอะไรไว้
ข้อมูล ณ วันที่ 21 พฤศจิกายน 2569 ตรวจข้อความล่าสุดของกฎหมายและสัญญาของท่านอีกครั้งก่อนใช้งาน
เหมาะกับใคร และควรอ่านส่วนไหน
| สถานะของคุณ | ส่วนที่ควรอ่าน |
|---|---|
| ยังไม่เซ็นสัญญากับลูกค้า | ข้อ 2 รู้ว่าอะไรบล็อกการโชว์ ข้อ 4 ข้อสัญญาที่ควรเขียน และข้อ 9 เช็กลิสต์ |
| เซ็นแล้วกำลังทำงานหรือส่งมอบแล้ว | ข้อ 5 ขออนุญาตเป็นหนังสือ ข้อ 6 เลือกวิธีแสดงผลงาน และข้อ 7 กรณีมีทีมช่วยทำ |
| ลูกค้าทักท้วงแล้ว หรือมีข้อพิพาทเรื่องงานที่โชว์ | ข้อ 8 เมื่อลูกค้าขอให้ถอด และข้อ 1 ตรวจว่าใครมีสิทธิอะไรตามสัญญา |
1. สิทธิในผลงานตามกฎหมายและตามสัญญาเป็นอย่างไร (สั้น ๆ)
ข้อนี้อธิบายเพียงพอให้ตัดสินใจเรื่อง Portfolio ส่วนรายละเอียดอื่นอยู่ในบทความที่เกี่ยวข้อง
- งานที่ลูกจ้างทำในหน้าที่: กฎหมายลิขสิทธิ์วางหลักไว้ว่าผู้สร้างสรรค์คือเจ้าของ แต่นายจ้างมีสิทธิเผยแพร่งานตามวัตถุประสงค์ของการจ้าง เว้นแต่ตกลงเป็นอย่างอื่น
- งานรับจ้างบุคคลอื่น: หลักทั่วไปคือผู้ว่าจ้างเป็นผู้มีลิขสิทธิ์ เว้นแต่ผู้สร้างสรรค์กับผู้ว่าจ้างตกลงเป็นอย่างอื่น
- ข้อตกลงเปลี่ยนผลได้: สัญญาที่เขียนว่าผู้รับจ้างยังถือลิขสิทธิ์ หรือลูกค้าถือลิขสิทธิ์ หรือผู้รับจ้างให้ลูกค้าใช้เท่านั้น ย่อมมีน้ำหนักกว่าการอ่านหลักทั่วไป
- โอนต้องมีหลักฐาน: การโอนลิขสิทธิ์ควรทำเป็นหนังสือที่ลงลายมือชื่อทั้งสองฝ่าย ถ้าสัญญาไม่ชัด ให้ตรวจข้อความจริงของสัญญาและกฎหมายฉบับปัจจุบัน
ยังมีเรื่องข้างเคียงที่อ่านแยกได้
- ถ้าคำถามคือใครถือเครื่องหมายการค้าหรือแบรนด์ของบริษัท อ่าน ใครเป็นเจ้าของแบรนด์ตอนตั้งบริษัท
- ถ้าคุณเป็นผู้รับงานอิสระหรือเอเจนซีที่กำลังย้ายงานเข้าบริษัท และกังวลเรื่องโอนสัญญาและลิขสิทธิ์ อ่าน ย้ายงานผู้รับงานอิสระหรือเอเจนซีเข้าบริษัท
- ถ้างานคือซอฟต์แวร์ที่ลูกค้าจ้างพัฒนา อ่านเรื่องซอร์สโค้ดใน สัญญาจ้างพัฒนาซอฟต์แวร์
2. เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์แล้ว ทำไมยังโชว์ไม่ได้
ความเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์บอกว่าใครควบคุมการทำซ้ำและเผยแพร่ ตัวงาน แต่ในงานจริงมีสิ่งอื่นผูกอยู่ด้วย แต่ละข้อเป็นเหตุห้ามที่แยกกันได้
| สิ่งที่อาจห้าม | เกิดจากอะไร | ตัวอย่างในงานจริง |
|---|---|---|
| ข้อตกลงรักษาความลับ (NDA) หรือข้อห้ามเปิดเผยในสัญญา | สัญญากับลูกค้า ไม่เกี่ยวกับว่าใครถือลิขสิทธิ์ | แคมเปญที่ยังไม่เปิดตัว ระบบภายในของลูกค้า ตัวเลขยอดขาย |
| เครื่องหมายการค้าและโลโก้ของลูกค้า | สิทธิของเจ้าของเครื่องหมาย และเงื่อนไขการใช้แบรนด์ที่ลูกค้ากำหนด | แสดงโลโก้ลูกค้าเพื่อสื่อว่าเป็น "ลูกค้าของเรา" อาจถูกมองว่าอ้างความสัมพันธ์ |
| ข้อมูลส่วนบุคคลและภาพบุคคล | กฎหมายคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล (PDPA) และสิทธิในภาพของบุคคล | ภาพถ่ายพนักงานหรือลูกค้าของลูกค้า หน้าจอระบบที่มีชื่อและเบอร์โทร |
| ข้อมูลที่ลูกค้ายังไม่เผยแพร่ | ความลับทางธุรกิจ และเงื่อนไขในสัญญา | รุ่นสินค้าใหม่ แผนราคา ฟีเจอร์ที่ยังไม่ปล่อย |
| สิทธิของบุคคลที่สาม | สัญญาอนุญาตใช้ภาพสต็อก ฟอนต์ ดนตรี หรือโมเดลที่ใช้ในงาน | ฟอนต์หรือภาพที่ใช้ในงานมีใบอนุญาตเฉพาะโครงการนั้น |
สองข้อสุดท้ายถูกมองข้ามบ่อย ใบอนุญาตของภาพสต็อกหรือฟอนต์อาจครอบคลุมการใช้ให้ลูกค้าแต่ไม่ครอบคลุมการนำไปโชว์ในพอร์ตของผู้รับจ้าง ควรเปิดดูเงื่อนไขของใบอนุญาตนั้นด้วย
เรื่องข้อมูลส่วนบุคคล โดยสรุปคือภาพหรือข้อมูลที่ระบุตัวบุคคลได้ต้องมีฐานทางกฎหมายและวัตถุประสงค์ที่ตรงกับการใช้ การที่ลูกค้าเคยได้รับความยินยอมให้ใช้ภาพในแคมเปญหนึ่ง ไม่ได้แปลว่าครอบคลุมการที่ผู้รับจ้างนำภาพเดียวกันไปโชว์ ควรเปิดหนังสือยินยอมเดิมดู และอ่านแนวปฏิบัติของ PDPC หรือ รายการตรวจ PDPA
3. งานแต่ละประเภทมีจุดที่ต้องระวังต่างกันอย่างไร
| ประเภทงาน | จุดที่มักเป็นปัญหา | ทางที่มักปลอดภัยกว่า |
|---|---|---|
| งานออกแบบ (โลโก้ บรรจุภัณฑ์ เว็บ UI) | โลโก้และเอกลักษณ์แบรนด์เป็นของลูกค้า งานที่ยังไม่ใช้งานจริงเป็นความลับ | ขอแสดงเฉพาะงานที่ลูกค้าเปิดตัวแล้ว หรือแสดงแบบร่างที่ไม่เห็นโลโก้ |
| ภาพถ่ายและวิดีโอ | มีหน้าบุคคล สถานที่ของลูกค้า และข้อตกลงกับนายแบบนางแบบ | ตรวจหนังสือยินยอมของบุคคลในภาพ ใช้ภาพที่ลูกค้าเผยแพร่แล้ว |
| ซอฟต์แวร์และเว็บแอป | ซอร์สโค้ด ตรรกะธุรกิจ ข้อมูลในหน้าจอ และโค้ดบุคคลที่สามหรือโอเพนซอร์สที่มีเงื่อนไข | แสดงภาพหน้าจอที่ลบข้อมูลจริงออก หรือเขียนเป็น กรณีศึกษา โดยไม่เปิดโค้ด |
| แคมเปญโฆษณาและคอนเทนต์ | งบประมาณ ผลลัพธ์ตัวเลข และสิทธิของสื่อหรือแพลตฟอร์ม | ขออนุญาตเปิดเผยตัวเลขเฉพาะที่ลูกค้าตกลง หรือใช้ช่วงตัวเลขกว้าง ๆ |
หลักร่วมคือ ยิ่งงานแสดงข้อมูลจริงของลูกค้ามากเท่าไร ยิ่งต้องขออนุญาตชัดและเป็นหนังสือมากเท่านั้น
4. ควรตกลงสิทธิอะไรไว้ตั้งแต่ต้น (ข้อสัญญา Portfolio)
เขียนให้สั้นและตอบได้ ไม่ต้องยาว ข้อที่ควรมี
- งานที่แสดงได้: ระบุเป็นประเภทหรือเป็นชิ้น เช่น "งานออกแบบที่ส่งมอบแล้วตามสัญญานี้"
- ช่องทาง: เว็บไซต์ พอร์ตโฟลิโอ โซเชียล เอกสารเสนองาน หรือเฉพาะการเสนอลูกค้ารายอื่นแบบส่วนตัว
- เวลาเริ่มแสดง: เช่น หลังลูกค้าเปิดตัวงานต่อสาธารณะแล้วเท่านั้น
- ชื่อและโลโก้ลูกค้า: ใช้ได้หรือไม่ ใช้รูปแบบใด หรือให้เขียนเพียงลักษณะธุรกิจ
- สิ่งที่ห้ามแสดง: ข้อมูลลับ ตัวเลขภายใน ข้อมูลส่วนบุคคล ซอร์สโค้ด
- ให้ลูกค้าตรวจก่อน: ส่งร่างหน้า Portfolio ให้ดู กำหนดว่าไม่ตอบภายในกี่วันถือว่าอย่างไร (ไม่ควรเขียนว่าเงียบแปลว่าเห็นชอบ ถ้าอีกฝ่ายไม่ยอม)
- การถอด: ลูกค้าขอให้ถอดได้ในกรณีใด และผู้รับจ้างต้องถอดภายในกี่วัน
- ความสัมพันธ์กับสิทธิในผลงาน: ถ้าลิขสิทธิ์เป็นของลูกค้า ให้เขียนสิทธิแสดงผลงานเป็นข้อยกเว้นหรือสิทธิที่ลูกค้าอนุญาตให้ชัด
- ผลงานของคนอื่นที่อยู่ในงาน: ภาพสต็อก ฟอนต์ ไลบรารี ว่าใบอนุญาตครอบคลุมการแสดงผลงานหรือไม่
ถ้าลูกค้าไม่ยอมให้ใส่ข้อนี้ ผู้รับจ้างยังมีทางเลือก เช่น ตกลงเป็นรายชิ้นหลังส่งมอบ หรือยอมแสดงเฉพาะแบบที่ไม่ระบุตัวลูกค้า ควรตัดสินใจก่อนเซ็นสัญญา ไม่ใช่หลังส่งงาน
5. จะขออนุญาตลูกค้าเป็นหนังสือได้อย่างไร
กรณีสัญญาไม่ได้เขียนเรื่อง Portfolio หรือเขียนไว้ไม่ชัด
- ระบุงาน ชื่อโครงการ ชิ้นงาน และวันส่งมอบ
- ระบุสิ่งที่จะแสดง ภาพหน้าจอ ภาพงานออกแบบ ข้อความ กรณีศึกษา และแนบตัวอย่างหน้าที่จะลงจริง
- ระบุช่องทางและระยะเวลา เว็บไซต์ โซเชียล เอกสารนำเสนอ ลงนานเท่าใด
- ระบุว่าจะแสดงชื่อ โลโก้ หรือไม่ หากไม่ ให้บอกว่าจะเขียนว่าอะไร
- ระบุสิ่งที่จะตัดออก ข้อมูลลับ ตัวเลข ข้อมูลบุคคล
- ให้ตอบกลับเป็นหนังสือ อีเมลที่ตอบว่าเห็นชอบก็เพียงพอได้ ตราบที่ผู้ตอบมีอำนาจ (เช่น ผู้ที่ลงนามสัญญาหรือผู้ที่ลูกค้ามอบหมายไว้)
- เก็บหลักฐาน เก็บอีเมลและภาพหน้าที่ลงจริงไว้ในแฟ้มโครงการ
ถ้าลูกค้าตอบเพียงว่า "ได้" ควรถามกลับให้ชัดว่าครอบคลุมช่องทางและงานชิ้นใดบ้าง แล้วเก็บคำตอบนั้นไว้
6. ทำให้ระบุตัวไม่ได้ ทำ กรณีศึกษา หรือโชว์งานจริง ต่างกันอย่างไร
| วิธี | ทำอย่างไร | ความเสี่ยงที่ยังเหลือ |
|---|---|---|
| โชว์งานจริงที่ลูกค้าเผยแพร่แล้ว | ลิงก์หรือภาพของงานที่ลูกค้าเปิดตัวสาธารณะแล้ว | ยังต้องดูเรื่องสิทธิของบุคคลที่สามและสัญญา ไม่ใช่ปลอดภัยโดยอัตโนมัติ |
| โชว์งานจริงที่ยังไม่เผยแพร่ | แสดงชิ้นงานที่ลูกค้ายังไม่ปล่อย | ความเสี่ยงสูง ควรขออนุญาตเป็นหนังสือเสมอ |
| ทำให้ระบุตัวไม่ได้ (anonymise/redact) | ลบโลโก้ ชื่อ และข้อมูลที่ชี้ตัวออก | ลูกค้าอาจยังถูกเดาได้จากลักษณะงานหรือตัวเลข ควรให้ลูกค้าดู |
| กรณีศึกษา | เล่าปัญหา วิธีแก้ และผลลัพธ์ในรูปบรรยาย ไม่แสดงตัวงานจริง | ผลลัพธ์ที่เป็นตัวเลขอาจเป็นความลับ และถ้าบรรยายละเอียดเกินไปก็อาจเปิดเผยความลับได้ |
หลักปฏิบัติ
- ลบข้อมูลที่ระบุตัวบุคคลออกให้หมดทั้งในภาพ ข้อความ ชื่อไฟล์ และข้อมูลแฝงในไฟล์
- ภาพถ่ายที่เห็นหน้าคน ถ้าไม่มีหนังสือยินยอมที่ครอบคลุมการใช้แบบนี้ ให้เบลอหน้าหรือเลือกภาพอื่น
- ตัวเลขผลลัพธ์ ให้ถามลูกค้าก่อนว่าเปิดเผยได้หรือไม่ ถ้าไม่ได้ ใช้ถ้อยคำเชิงคุณภาพแทน
- การทำให้ระบุตัวไม่ได้ ไม่ใช่ใบอนุญาต ถ้าสัญญาห้ามเปิดเผยแม้ไม่ระบุชื่อ ก็ยังฝ่าฝืนได้
7. มีทีมหรือผู้รับเหมาช่วงทำร่วม ต้องดูอะไรเพิ่ม
- ถ้ามีลูกจ้างหรือผู้รับงานอิสระช่วยทำ ให้ตรวจก่อนว่าสิทธิในส่วนของเขาอยู่ที่ใคร ถ้าไม่มีหนังสือตกลง ผู้รับจ้างหลักอาจไม่มีสิทธิแสดงส่วนนั้นเต็มที่ ดู ผู้รับงานอิสระระยะยาวกับลูกจ้าง ประกอบ
- ให้ผู้ร่วมทำเซ็นหนังสือที่ให้สิทธิ์แสดงผลงานหรือโอนสิทธิ์มายังผู้รับจ้างหลัก และผูกพันเรื่องรักษาความลับด้วย
- ถ้าบุคคลในทีมต้องการใส่งานชิ้นเดียวกันในพอร์ตส่วนตัว ให้ตกลงตั้งแต่ต้นว่าใครแสดงอะไรได้ ไม่เช่นนั้นจะมีเรื่องเมื่อลูกค้าทัก
- ใช้ข้อตกลงรักษาความลับเดียวกับลูกค้าเป็นฐาน และดูเรื่องข้อมูลธุรกิจที่รั่วไหลโดยพนักงานที่ออกไป ที่ รายชื่อลูกค้าและความลับทางการค้า
8. ถ้าลูกค้าขอให้ถอดงานออก หรือเกิดข้อพิพาท
- ถอดก่อนถกเถียง ถ้าลูกค้าแจ้งว่าไม่อนุญาต ให้ถอดงานจากเว็บไซต์และโซเชียล พร้อมถอดจากเอกสารเสนองานที่ยังเผยแพร่ได้ การถอดเร็วช่วยลดความเสียหายและบันทึกว่าท่านร่วมมือ
- ขอเหตุผลเป็นหนังสือ ลูกค้าอ้างข้อสัญญาข้อใด ตรวจข้อความจริง
- ตรวจหลักฐานที่มี ที่เคยขออนุญาต สัญญา ข้อตกลงรักษาความลับ
- อย่าตอบโต้ด้วยการอ้างว่าเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์อย่างเดียว เพราะข้อห้ามของลูกค้าอาจมาจากความลับหรือเครื่องหมายการค้า ซึ่งไม่ขึ้นกับลิขสิทธิ์
- ถ้ามีการเรียกร้องค่าเสียหายหรือส่งหนังสือทวงถาม ให้รวบรวมเอกสารตามข้อ 9 แล้วปรึกษาทนายก่อนตอบ
9. เอกสารและขั้นตอนที่ควรเตรียม
- สัญญาจ้างหรือใบสั่งงาน ข้อที่เกี่ยวกับลิขสิทธิ์ การอนุญาตให้ใช้ และการเปิดเผย
- ข้อตกลงรักษาความลับ (ถ้ามี) และขอบเขตของข้อมูลที่ห้ามเปิดเผย
- ข้อที่เกี่ยวกับ Portfolio หรือหนังสืออนุญาตแสดงผลงานรายชิ้น
- ใบอนุญาตภาพสต็อก ฟอนต์ ดนตรี และไลบรารีที่ใช้ในงาน
- หนังสือยินยอมของบุคคลที่ปรากฏในภาพหรือวิดีโอ
- หนังสือตกลงกับลูกจ้างและผู้รับเหมาช่วงที่ร่วมทำงาน
- ร่างหน้า Portfolio ที่ส่งให้ลูกค้าดู และอีเมลตอบรับ
- ภาพหน้าที่ลงจริงพร้อมวันที่ เก็บไว้ในแฟ้มโครงการ
- รายการงานที่ "ห้ามแสดง" ภายในทีม พร้อมเหตุผล
10. ตัวอย่างสมมติ: สตูดิโอออกแบบอยากลงงานเว็บไซต์ของลูกค้าร้านอาหาร
ตัวอย่างนี้สมมติขึ้นเพื่ออธิบาย ไม่ใช่คดีจริง และข้อเท็จจริงเป็นเพียงภาพประกอบ
สตูดิโอออกแบบเล็ก ๆ ทำเว็บไซต์ให้เครือร้านอาหารแห่งหนึ่ง สัญญาเขียนว่าลูกค้าเป็นเจ้าของงานที่ส่งมอบ และมีข้อรักษาความลับครอบคลุมข้อมูลธุรกิจ สัญญาไม่มีข้อ Portfolio สตูดิโออยากลงภาพหน้าเว็บไซต์พร้อมโลโก้และภาพอาหาร และบอกว่าได้ยอดจองเพิ่มขึ้นเท่านั้นเท่านี้เปอร์เซ็นต์
สิ่งที่สตูดิโอควรทำ
- ตรวจสัญญาว่าใครถือลิขสิทธิ์และมีข้อห้ามเปิดเผยอะไร เมื่อลูกค้าถือลิขสิทธิ์ สตูดิโอไม่ควรสันนิษฐานว่าโชว์ได้เอง
- แยกส่วนประกอบ โลโก้เป็นของเครือร้าน ภาพอาหารอาจเป็นภาพที่ช่างภาพอีกคนถ่ายและมีใบอนุญาตเฉพาะ ภาพที่มีลูกค้าในร้านต้องดูว่ามีความยินยอมหรือไม่ ตัวเลขยอดจองเป็นข้อมูลธุรกิจของลูกค้า
- ส่งอีเมลขออนุญาตตามข้อ 5 พร้อมร่างหน้า Portfolio ที่เห็นหน้าเว็บ เบลอหน้าลูกค้าในภาพ เขียนผลลัพธ์เป็นถ้อยคำกว้าง ๆ แทนตัวเลข และถามว่าแสดงโลโก้ได้หรือไม่
- เมื่อลูกค้าตอบเห็นชอบเป็นหนังสือ จึงลง และเก็บอีเมลกับภาพหน้าที่ลงไว้
- งานครั้งต่อไป ใส่ข้อ Portfolio ในสัญญาตั้งแต่ต้นตามข้อ 4
ถ้าลูกค้าไม่ตอบ สตูดิโอไม่ควรถือว่าเงียบเท่ากับเห็นชอบ ทางเลือกคือเขียน กรณีศึกษา แบบไม่ระบุตัว หรือรอจนได้คำตอบ
อย่าเข้าใจผิด
- "เป็นคนทำงานเอง ย่อมโชว์ได้" ไม่เสมอไป การลงมือทำไม่ได้แปลว่ามีสิทธิ์ ถ้าสัญญาให้ลิขสิทธิ์ลูกค้า หรือมีข้อห้ามเปิดเผย ก็ยังต้องขออนุญาต
- "มีลิขสิทธิ์แล้วเปิดเผยอะไรก็ได้" ลิขสิทธิ์ไม่ลบข้อตกลงรักษาความลับ ไม่ลบสิทธิในเครื่องหมายการค้าของลูกค้า และไม่ลบการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล
- "ลบชื่อลูกค้าแล้วปลอดภัย" ไม่เสมอไป ถ้ายังเดาได้ว่าเป็นใคร หรือมีข้อมูลลับตกค้าง ก็ยังฝ่าฝืนได้
- "ลูกค้าไม่ตอบแปลว่าไม่ขัดข้อง" ความเงียบไม่ใช่ความยินยอมที่ชัดเจน ควรได้คำตอบเป็นหนังสือ
- "งานที่ลงเว็บแล้วของลูกค้า ใครก็นำไปโชว์ต่อได้" ลูกค้าเผยแพร่เองไม่ได้แปลว่าผู้รับจ้างได้สิทธิ์ตามไปด้วย โดยเฉพาะส่วนที่มีบุคคลที่สามเป็นเจ้าของ
- "เขียน กรณีศึกษา ไม่ต้องขออนุญาต" เป็นวิธีที่เสี่ยงน้อยกว่า แต่ถ้ามีข้อมูลลับหรือรายละเอียดที่ชี้ตัวได้ ก็ยังต้องขอ
อ่านเพิ่มเติม
- ใครเป็นเจ้าของแบรนด์ตอนตั้งบริษัท
- ย้ายงานผู้รับงานอิสระหรือเอเจนซีเข้าบริษัท
- สัญญาจ้างพัฒนาซอฟต์แวร์และซอร์สโค้ด
- ผู้รับงานอิสระระยะยาวกับลูกจ้าง
- รายชื่อลูกค้าและความลับทางการค้าหลังพนักงานลาออก
- รายการตรวจ PDPA สำหรับธุรกิจ
การมีลิขสิทธิ์ไม่เท่ากับมีสิทธิ์โชว์ ให้เขียนสิทธิ์แสดงผลงาน ช่องทาง และสิ่งที่ห้ามแสดงไว้ในสัญญาตั้งแต่ต้น และขออนุญาตเป็นหนังสือก่อนลงทุกครั้งที่สัญญาไม่ชัด
เราช่วยร่างและตรวจข้อสัญญาลิขสิทธิ์ ความลับ และสิทธิแสดงผลงาน ทำหนังสือขออนุญาตและหนังสืออนุญาตแสดงผลงาน และตรวจสัญญาที่ท่านได้รับ รวมถึงให้คำปรึกษาเมื่อลูกค้าทักท้วงหรือเรียกให้ถอดงาน เราไม่ใช่ที่ปรึกษาด้านการตลาดหรือการออกแบบ และไม่สามารถรับรองผลของการเจรจากับลูกค้าได้ ค่าบริการขึ้นอยู่กับขั้นของเรื่องและงานที่ต้องทำ ส่งเอกสารให้เราดูก่อน เราจะแจ้งขอบเขตงานและค่าบริการเป็นลายลักษณ์อักษรก่อนเริ่มงาน โทร 092-254-2045 หรือ ส่งรายละเอียดให้เรา ดูเพิ่มเติมที่ สัญญาและเอกสาร จดทะเบียนเครื่องหมายการค้า และ ทรัพย์สินทางปัญญา
คู่มือนี้เผยแพร่โดย สำนักงานกฎหมายสุวรรณวรา ลอว์เฟิร์ม — สำนักงานกฎหมายในจังหวัดขอนแก่น ก่อตั้งเมื่อปี 1986 เป็นข้อมูลทั่วไปเท่านั้น ไม่ใช่คำแนะนำทางกฎหมายสำหรับเรื่องใดเรื่องหนึ่งโดยเฉพาะ

